บทที่ 1 ยักษ์จะกินเด็ก 1
หญิงสาววัยสิบแปดปีถือกระเป๋าลงจากรถแท็กซี่ยืนมองบ้านขนาดกลางก่อนจะถอนหายใจแล้วไขกุญแจเข้าไปเพื่อพักผ่อน เธอเดินทางมาจากเชียงรายตามคำสั่งแม่ที่ให้มาเรียนและอยู่กับพี่ชายที่นี่จนกว่าจะหาคอนโดที่ถูกใจได้
“นี่น้องเข้าบ้านผิดรึเปล่าวะ?”
“คุณเป็นใครคะ!?”
“หนูละเป็นใครห่ะหรือว่าเป็นเด็กใหม่ของเพื่อนพี่?” สายตาคมจ้องมองสาวน้อยใบหน้าคุ้นเคย แล้วเดินเข้าไปหาช้าๆไม่อยากทำให้ต้องตกใจกลัวมาก แม้ว่าในตอนนี้เขาจะอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยน่ามองก็ตามเถอะ
“เอ่อ…ถะ…ถอยห่างๆก่อนค่ะ!” เข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิดเดียวจะติดผนังแล้วนะ
“ถ้าไม่ใช่เด็กของไอ้ไมโลงั้นมาเป็นเด็กพี่ดีไหม?” น่ารักมากเลยแถมยังดูไร้เดียงด้วย แต่แววตาคู่นี้กลับสู้สายตาไม่หลบสักนิด ดูแล้วถ้าจะดื้อเงียบพยศนิดๆให้น่าปราบจังวะ
“เป็นน้องสาวพี่ไมโลค่ะ ถอย!” เธอผลักอกเขาออกแล้วเบี่ยงตัวหนี ก่อนจะคว้าโทรศัพท์เพื่อโทรหาพี่ชายที่ไม่รู้ว่าไปมุดหัวอยู่ไหน แล้วผู้ชายบ้าคนนี้มันเป็นใครกัน
“ฮัลโหลพี่ไมอยู่ไหนเนี่ยน้องมาถึงบ้านพี่แล้วนะ”
(พี่อยู่เมีย เอ่อ…เพื่อนพี่อยู่ไหมขอพี่คุยกับมันหน่อย)
“อยู่ แป๊บนะ” เธอหันไปยื่นโทรศัพท์ให้เพื่อนพี่ชายต่อ
“ไอ้เหี้ยมึงไปมุดหัวอยู่ไหนวะ?”
(กูฝากดูน้องกูแป๊ปนะแล้วพาไปห้องนอนด้วย ที่กูบอกมึงเมื่อวานอะจำได้อยู่ใช่ไหม?)
“เออไอ้สัตว์!” เขาวางสายแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ แต่ในจังหวะที่น้องสาวเพื่อนรับไปมือมันไวเลยจับมือนุ่นนี้ได้ทันแล้วไม่คิดจะปล่อยง่ายๆด้วย
“ชื่ออะไรห่ะเรา?” ตอนแรกว่าคุ้นๆพอบอกว่าเป็นน้องสาวเพื่อนเท่านั้นแหละภาพเด็กน้อยผมเปียใส่แว่นหนาเตอะลอยขึ้นมาในสมองเลย นั่นมันก็หลายปีมาแล้วนะ เขาจำได้ว่าเธอเคยมาเมื่อไม่กี่เดือนก่อนแต่ตอนนั้นเขาไปเมืองนอกเลยไม่ได้เจอ
“ชื่อมิลล์ค่ะ แล้วปล่อยมือฉันได้รึยัง?” จับอยู่นั่นแหละนี่มือคนนะไม่ใช่ของสาธารณะที่จะจับเล่นได้
“พี่ชื่อยักษ์นะครับ มาพี่จะพาไปดูห้องนอน” เขาก็ยังไม่ปล่อยมือแต่จับแน่นว่าเดิมมืออีกข้างก็ลากกระเป๋าใบใหญ่เป็นการเอาใจ
“ปรกติผู้หญิงเวลาไปอยู่ที่ไหนจะขนของมาเยอะไม่ใช่เหรอ ทำไมหนูถึงมีแค่ใบเดียวละ?” ปรกติของสาวๆมักจะทำตัวเป็นพวกบ้าหอบฟางจนบางครั้งน่ารำคาญ แต่กับเธอมีแค่กระเป๋าใบเดียวจบแค่นั้นเอง
“ขนมาทำอะไรเยอะแยะเดี๋ยวก็ได้ซื้อใหม่อยู่ดี” มาอยู่สี่ปีนะไม่ใช่อาทิตย์เดียว ดังนั้นเสื้อผ้ามันต้องมีการเพิ่มขึ้นแน่นอนแหละเพราะเธอเป็นสายช็อปอยู่แล้ว
“อยู่ห้องนี้นะ ห้องพี่อยู่ข้างๆ ส่วนห้องไอ้ไมโลอยู่อีกฝั่ง เราต้องใช้ห้องน้ำด้วยกัน” บ้านสามห้องนอนสองห้องน้ำเป็นอะไรที่ธรรมดามากสำหรับเขา แต่กลับเพื่อนที่เก็บเงินซื้อมาเองในตอนเรียนจบมันภูมิใจมาก
“เดี๋ยวนะ! พี่ยักษ์อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”
“ใช่ ช่วงนี้พี่จำเป็นน่ะ”
“งั้นก็ต่างคนต่างอยู่นะอย่ามาวุ่นวายฉันไม่ชอบ” นี่มันคือกติกาง่ายๆที่ใครๆก็รู้แต่คนที่จับมือเธอตอนนี้จะรู้ไหมห่ะ
เธอพยายามแกะมือเขาออกเท่าไรก็ไม่สำเร็จ มิหนำซ้ำยังบีบมือเธอหนักกว่าเดิมอีก
“มีแฟนรึยัง?” ชอบมากเลยอยากได้วะ
“มันก็เรื่องของฉันปล่อย!!” เธอสะบัดมือแรงมากขึ้นจนหลุดออกมาได้ แต่ข้อมือก็แดงเถือกไปหมดจนเห็นได้ชัด
“มาส่งแค่นี้ก็ออกไปฉันจะจัดของ” เธอดึงกระเป๋าออกมาจากมือเขาจนได้
“นี่เที่ยงแล้วกินอะไรไหม ปากซอยมีร้านก๋วยเตี๋ยวนะ” เป็นห่วงเห็นว่าตัวเล็กมากแถมยังผอมอีก แต่ดูเธอจะไม่สนใจเท่าไร
“พี่ถามก็ตอบว่าจะกินก๋วยเตี๋ยวหรืออาหารตามสั่งห่ะ?” ถามเพิ่มเผื่อไม่ชอบก๋วยเตี๋ยว
“ฉันไม่ว่างจัดของอยู่ ถ้าหิวมากก็ไปกินสิท้องไม่ได้ติดกันซะหน่อย!” อะไรของเขาเนี่ยห่ะ เธอกำลังจัดของอยู่เขาก็ยังมากวนกันอีก เพื่อนพี่ชายเป็นบ้าอะไรเนี่ย
“เดี๋ยวพี่ไปแต่งตัวแล้วเราออกไปหาอะไรกินด้วยกันนะ”
“เอ๊ะ!”
“ห้านาทีพี่ก็แต่งตัวเสร็จแล้ว”
“ไม่ไป!!”
